Szukaj


Jeziorka Duszatyńskie
jeziorko
Jeziorko Duszatyńskie (foto: P. Szechyński)
Jeziorek w Bieszczadach jak na lekarstwo. Jest ogromne "Bieszczadzkie morze", jest sporo mniejszych i większych stawów, natomiast jeziorka są w zasadzie trzy (a przynajmniej takie, na które przyjęło się mówić "jeziorka"): dwa duszatyńskie oraz położone całkiem niedaleko od nich, niewielkie jeziorko k/Huczwic (zwane tu i ówdzie Bobrowym) u północnych stoków Chryszczatej. Warto zatem zobaczyć je podczas pobytu w Bieszczadach, zwłaszcza te bardziej znane - Jeziorka Duszatyńskie.
 
Wspomniane jeziorka, znajdują się na trasie szlaku czerwonego. Teren na którym się znajdują objęty jest ochroną - rezerwat przyrody "Zwiezło" o pow. 2,2ha. Nazwa rezerwatu nawiązuje bezpośrednio do wydarzeń z roku 1907, kiedy to jeziorka powstały. Po długotrwałych opadach, przesiąknięte wodą warstwy łupków stały się doskonałym podłożem po którym ześlizgnęły się (zwiezły) ze stoków warstwy skalne i ziemia wraz z lasem i runęły w kierunku potoku Olchowaty, przegradzając go i tamując przepływ wody w wyniku czego powstały 3 jeziorka osuwiskowe.
 
jeziorko
Jeziorko Duszatyńskie (foto: P. Szechyński)
Warto nadmienić, że są to największe (choć trzeba to przyznać - ogólnie niewielkie) jeziorka osuwiskowe w Beskidach (Bieszczady to również Beskidy) na terenie Polski. Do dnia dzisiejszego przetrwały dwa z nich - z trzeciego spuszczono wodę, aby łatwiej było wyłowic ryby (rybakiem był hrabia Potocki - ówczesny właściciel terenu).

Mniejsze z jeziorek, zwane Dolnym położone jest na wysokości 683m n.p.m. Większe - Górne, 18 metrów wyżej. Idąc tu szlakiem, warto pamiętać, że dolne jeziorko należy obejść lewem brzegiem. Podobnie zresztą jeziorko Górne - obchodzimy lewym brzegiem - szlak jest w tym miejscu słabo oznakowany, aż do symbolicznego grobu młodego leśnika, który zginął tu w czerwcu 1990 roku. Z tego miejsca szlak czerwony zaczyna wspinać się na Chryszczatą (45min).

Jeziorka Duszatyńskie na pewno warto zobaczyć, czy to będąc w pobliżu na dłużej, czy też rozpoczynając wędrówkę szlakiem czerwonym z Komańczy do Wołosatego, kiedy to siłą rzeczy musimy obok nich przejść. Wśród turystów budzą mieszane uczucia - jedni zachwycają się nimi i wracają tu wielokrotnie, inni nazywają je bajorami i twierdzą, że to nic specjalnego. Najlepiej ocenić to samemu.

Dojście: szlakiem czerwonym z Komańczy (przez Prełuki i Duszatyn): ok. 2 ½ h.

Generalnie Jeziorka Duszatyńskie ze względu na lokalizację, lepiej zobaczyć przechodząc tędy szlakiem, czy to w podanym czy w odwrotnym kierunku, niż obrać je sobie za cel wędrówki typu: tam i z powrotem. W tym drugim przypadku istnieje możliwość skrócenia trasy: samochodem można przejechać ze Smolnika przez Mików do Duszatyna (4 brody przez Osławę). Czas podejścia z Duszatyna: 1 ¼ - 1 ½ h, zejście 1h. W przypadku wjazdu samochodem od strony Komańczy, przez Prełuki - należy liczyc się z zakazem ruchu na odcinku Komańcza (schronisko ekologiczne) - Prełuki (tory), jest to droga wewnątrz zakładowa. W razie kłopotów (osuwisko, stłuczka, itp.) będą problemy zarówno z wyegzekwowaniem czegokolwiek od drugiej strony, jak i ubezpieczyciela. Zatem przejazd na własną odpowiedzialność.

P. Szechyński

Tyle o jeziorkach w dużym skrócie. Dociekliwym i szukającym szerszych wiadomości na ten temat polecamy poniższe opracowanie:

Osuwisko Zwezło i Jeziorka Duszatyńskie 1

Osuwisko znajduje się na zachodnim stoku Chryszczatej. Jest największe w Karpatach polskich pod względem ilości przemieszczonego materiału (ok. 12 mln. m3 ziemi i skał), a drugie — po osuwisku w Szymbarku — pod względem powierzchni (ok. 36 ha). Chociaż powstało wiek temu i obecnie jest już częściowo zabliźnione oraz porośnięte lasem, wciąż robi wrażenie.

Badania geomorfologiczne prowadzili tu: R. Zuber i J. Blauth 1, W. Schramm 2, E. Kardaszewska 3, M. Harasimiuk i A. Henkiel 4. Rezultaty prac prowadzonych w tak różnych okresach czasu ukazują stale zachodzące wtórne ruchy masowe oraz zmiany powierzchni i głębokości Jeziorek Duszatyńskich.

Osuwisko ciągnie się równolegle do znaków czerwonych na długości ponad 2 kilometrów, od miejsca, gdzie szlak czerwony przechodzi na prawą stronę dol. Olchowego (poniżej rezerwatu „Zwiezło”) po główny grzbiet Chryszczatej. Pod względem morfologicznym zsuw jest znakomicie wykształcony. Wyraźnie zaznaczają się trzy części:

  • nisza (obszar oderwania),
  • rynna osuwiskowa (droga),
  • jęzor osuwiskowy (obszar złożenia).
Najciekawsza jest nisza — najwyższa część osuwiska. Ta gigantyczna wyrwa na stoku zaczyna się powyżej jeziorek i sięga prawie głównego grzbietu Chryszczatej. Jest wyraźnie asymetryczna: z brzegiem prawym (od strony szlaku) niskim i łagodnym, zbudowanym z łupkowych części warstw ciśniańskich, a lewym wyższym i bardziej stromym, w części środkowej przechodzącym w wysoką ścianę skalną. U podnóża ściany znajduje się duże zwalisko bloków piaskowcowych i gruzu łupkowego. Całe dno niszy ma specyficzny mikrorelief z licznymi garbami, nabrzmieniami i zaklęsłościami z jeziorkami o powierzchni kilkudziesięciu metrów kwadratowych.
 
Mapa osuwiska wg E. Kardaszewskiej
Po powstaniu osuwiska, gdy z upływem czasu masy skalne traciły stabilność, zaczęły się tworzyć zsuwy drugorzędne. Występują one w obrębie lewego brzegu, powyżej i poniżej wspomnianej ściany skalnej, w postaci pakietów skalnych tworzących charakterystyczne stopnie oddzielone od zbocza szczelinami.
 
W czasie badań prowadzonych w latach sześćdziesiątych stwierdzono obecność szeregu szczelin po prawej stronie niszy. Były to pierwsze symptomy wtórnych ruchów osuwiskowych, które zachodzą do dzisiaj. Przykładowo od ponad dwudziestu lat obserwuje się powolny ruch całego bloku skalno-ziemnego o długości ok. 250 m i szerokości ok. 100 m. Obecnie blok ten jest oddzielony od pozostałej części stoku dużą szczeliną (ok. 3m szerokości, 1,5 m głębokości, 250m długości),6 którą prowadzi szlak czerwony na odcinku powyżej górnego Jeziorka Duszatyńskiego. Odcięty kompleks skalny (między szlakiem a niszą) stopniowo osiada wzdłuż płaszczyzny uławicenia wychodzącej na powierzchnię w szczelinie. Sama szczelina ma wygląd rowu i niekiedy jest błędnie uważana za holweg starej drogi7
 
Najwyższy punkt osuwiska znajduje się pod grzbietem Chryszczatej opadającym na zachód, niedaleko miejsca, gdzie szlak go opuszcza, obniżając się w dol. Olchowego. Nad niszą jest tutaj polanka, która zajmuje pakiet skalny oddzielony od pozostałej części stoku wyraźną szczeliną. Taki stan utrzymuje się najprawdopodobniej od momentu powstania osuwiska.
 
Niszę od rynny oddziela próg skalny o wysokości ok. 10 m, zbudowany z bardziej odpornego piaskowca. Zaczyna się on przy prawym brzegu niszy i sięga tylko do połowy jej szerokości, gdyż pozostała jego część została zmieciona przez osuwający się materiał. Na progu tym łamały się masy skalne wpadające w rynnę, co spowodowało powstanie u jego podnóża głębokiego wydrążenia, które Schramm nazwał „diabelskim młynem”.8 W latach dwudziestych ta skalna przeszkoda była widoczna w całej okazałości, obecnie litą skałę maskuje gruba warstwa zwietrzeliny.
 
Osuwające się masy zatrzymały się w głównej dolinie Olchowego, budując olbrzymi jęzor o powierzchni ok. 15 ha i średniej miąższości ok. 35 m. Zatamował on wyloty dwóch większych dolinek opadających spod kulminacji Chryszczatej i spod Mikitowej, dając początek jeziorkom.
 
Wymiary niszy oraz obecność rynny świadczą o gwałtownym ruchu mas. Czynnikami predysponującymi taki sposób powstania osuwiska były: nachylenie warstw skalnych ku osi doliny potoku Olchowego oraz erozja denna i boczna cieków zwiększających stromość zboczy, natomiast bezpośrednim impulsem inicjującym ruch mas było przesycenie ich wodami opadowymi i roztopowymi, a więc zwiększenie ciężaru i uplastycznienie zalegających w spągu łupków. Warto dodać, że w pierwszym kwartale 1907 r. notowano w okolicy bardzo wysokie opady, znacznie przewyższające stany przeciętne9
 
Dyskusyjna jest data powstania osuwiska10. Wg W. Schramma było to „w sam dzień ruskiej Wielkiejnocy, rano”.11 Tymczasem przekazy przedwojennych mieszkańców Duszatyna mówią o Wigilii Wielkanocy rzymskokatolickiej (byłaby to data: 13 kwietnia 1907 r.). Opowiadają oni12, że jedyną polską (rzymskokatolicką) rodziną w Duszatynie była rodzina leśniczego, która mieszkała najgłębiej w dolinie Olchowego.13 Osuwaniu się zbocza towarzyszyły olbrzymi huk i trzęsienie ziemi („trzęsło jeszcze przez dwa tygodnie”), które przestraszyły ludzi będących w lesie. Wszyscy szukali schronienia u leśniczego, którego żona miała wypowiedzieć słowa: „U nas wilija, gdzie ja was wszystkich pomieszczę?!”. 
 
Niewątpliwie łomot i wstrząsy wystraszyły mieszkańców Duszatyna, ale nie jest prawdą, że uciekli oni aż do Komańczy. Także mieszkańcy Mikowa mieli obawy, że Chryszczata „rozkoli się i zakryje seło”.14 Nieprawdziwa jest także wersja o meteorycie, który rzekomo uderzył w stok Chryszczatej i zainicjował osuwisko. Lud powstanie Zwezła łączył z trzema olbrzymami zaklętymi w kamień na zachodnim ramieniu Chryszczatej.15
 
Na granicy jęzora osuwiskowego i zbocza nie objętego ruchem mas powstały trzy jeziorka, z których do dzisiaj zachowały się dwa: tzw. Dolne i Górne Jeziorko Duszatyńskie. W Duszatynie nazywano je po prostu Stawami („try stawy sia zrobyły [...] buło widno jałyci sorok metriw wysokie”), a w sąsiednim Smolniku — Morskim Okiem („tam pid Zwezłom Morskie Oko buło”).16 Zbiornik obecnie nie istniejący był położony najniżej (rejon przejścia szlaku czerwonego na prawy brzeg potoku Olchowego) i najmniejszy. Wypuszczono z niego wodę na polecenie hrabiego Potockiego, właściciela tutejszych lasów, w celu wyłowienia pstrągów (podobno niektóre wyłowione egzemplarze sięgały 10 kg wagi).17 Podane poniżej dane morfometryczne jeziorek, pochodzące z różnych okresów, wskazuje na permanentne zmniejszenie się powierzchni, głębokości i objętości jeziorek. 
 
Proces zamulania zbiorników zachodzi cały czas, jednak ze szczególnym nasileniem przebiegał w pierwszych dziesięcioleciach po powstaniu osuwiska. Obecne tempo jest wolniejsze, ze względu na ogólne zabliźnienie zsuwu i zajęcie go przez las.
 

Tabela 1. Morfometria osuwiska duszatyńskiego

 

Parametry

Części osuwiska

Ogółem


nisza

rynna

jęzor


powierzchnia



15 ha

36 ha

długość

880 m

400 m

800 m

2080 m

szerokość

250 m

140



głębokość

do 25 m

10

-


różnica wysokości między górnymi
a dolnymi krańcami

130 m

(930 – 800)

70 m

(800 – 730)

115 m

(730 – 615)

315 m

Źródło: Kardaszewska E. op. cit.

 

Tabela 2. Morfometria Jeziorek Duszatyńskich.



Powierzchnia

Głębokość

Objętość

Jeziorka

Duszatyńskie

Położenie

(wysok.)

wg Schramma

[m2]

(1925)

wg

Kardaszewskiej

[m2]

(1968)

wg

BULiGL1

[m2]

(1984)2

wg Schramma

[m2]

wg

Kardaszewskiej

[m]

wg

Kardaszewskiej

[m3]

Górne

708

25 000

12 500

14 400

-

5,8

25 500

Dolne

687

5 000

4 500

4 500

ponad 14

6,2

12 000

Nieistniejące

614

-

-


-

-

-

Źródło: Opracowanie na podstawie: Schramm W. op. cit., Kardaszewska E. op. cit. i Plan Urządzenia Lasu Nadleśnictwa Komańcza.

1. Plan Urządzenia Lasu Nadleśnictwa Komańcza. Opisanie ogólne (Elaborat) na lata: 1996 — 2005. Przemyśl:
Biuro Urządzenia Lasów i Geodezji Leśnej, s. 187.

2. Faktycznie jest to powierzchnia zgodna z zarządzeniem o utworzeniu rezerwatu „Zwiezło”, czyli z roku 1957.

 

1 - Fragment pracy „Wysoki Dział i dolina Górnej Osławy. Materiały do monografii”. Płaj 17. Warszawa: Towarzystwo Karpackie. 59–104.
2 - Zuber R., Blauth J. (1907). Katastrofa w Duszatynie. Lwów: Czas. Techn., nr 25. 218–221.
3 - Schramm W. (1925). Zsuwiska stoków górskich w Beskidzie. Wielkie zsuwisko w lesie wsi Duszatyn ziemi sanockiej. W: „Kosmos” (R. 50) I. Zakrzewski (red.). Lwów. 1355–1369.
4 - Kardaszewska E. (1968). Osuwisko w Duszatynie. W: Annales Universitatis Mariae Curie - Sk³odowska (V. XXIII, 1). Lublin. 1–25.
5 - Harasimiuk M, Henkiel A. (1973). Grawitacyjne struktury pseudotektoniczne w niszy osuwiska w Duszatynie. W: Annales Universitatis Mariae Curie - Sk³odowska (V. XXIII, 1). Lublin. 93–105.
6 - Harasimiuk M, Henkiel A. op. cit., s. 98.
7 - Kamińska A. (1989). Silva rerum z Bieszczadów. W: Połoniny `89 J. J. Swianiewicz (red.). Warszawa: SKPB. s. 20.
8 - Schramm W. op. cit., s. 1367, 1372.
9 - Kardaszewska E. op. cit., s. 20.
10 - Por. Rymarowicz L. (1994). O początkach ochrony środowiska w rejonie Bieszczadów Zachodnich. W: Płaj 8 P. Luboński i inni (red.). Warszawa: TK, s. 78 - 79.
11 - Schramm W. op. cit., s. 1364.
12 - Wywiady z dawną mieszkanką Duszatyna, p. Martą Gierczak (07. 1989 r., 08. 1989 r., 11. 1991 r., 07. 1995 r.).
13 - Leśniczówka zaznaczona jest mi. in. na austriackich mapach topograficznych z 1877 i 1907 r oraz na polskich WIG z 1936r.
14 - Wywiady z dawnym mieszkańcem Mikowa, p. Wasylem Kirykiem (05. 1993 r., 08. 1994 r., 12. 1998 r.).
15 - Zob. „Podania i legendy”.
16 - Wywiad z dawnym mieszkańcem wsi, p. Iwanem Seńko (06. 1997 r., 04. 1998 r.).
17 - Schramm W. op. cit., s. 1371.
18 - Plan Urządzenia Lasu Nadleśnictwa Komańcza. Opisanie ogólne (Elaborat) na lata: 1996 — 2005. Przemyśl: Biuro Urządzenia Lasów i Geodezji Leśnej, s. 187.
19 - Faktycznie jest to powierzchnia zgodna z zarządzeniem o utworzeniu rezerwatu „Zwiezło”, czyli z roku 1957.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Materiały prezentowane na stronach serwisu (teksty, zdjęcia) chronione są prawem autorskim. Wykorzystanie wymaga zgody redakcji.
 © OKiWM 2006 www.komancza.info
 współpraca: Twoje Bieszczady
hosting i wdrożenie CMS webfabryka.pl © 2006